گاهی یه سری از آمارها منو میترسونن؛

گاهی یه سری از آمارها منو میترسونن؛ مثلا آمار انتخاب های ترسناکی که خیلی از آدمها (دور یا نزدیک)

درگیرش میشن و تصمیم میگیرن که چون دستشون به اونی که میخواستن نرسیده و به نظرشون خیلیا

شبیه به اون آدم از دست رفته اند و بعد از گریه کردن هم وقت یه دل پر خندیدنه! انتقامشونو از آدمی که

هرگز به اون گناه مورد نظر مرتکب نشده بگیرن. خیلی وحشتناکه اگه من انتقام یه نفرو از کسی غیر

ازخوده اون شخص بگیرم! از کسی که روحش از همه جا بی خبره... . اگه شما جای اون آدم از همه جا

بی خبر بودین چه حسی داشتین؟ کاش به احساس و اعتماد آدما خدشه وارد نکنیم.

اجازه ندیم گریه ی آدما بها و بهانه ی خنده مون باشه. اگه دستمون به اونی که میگفت تا تهش باهامون

هست و باهامون نپرید و تنهامون گذاشت و رفت سراغ یه نفر دیگه رسید میتونیم نبخشیمش و یه روزی

یه جایی توو یه لحظه با خیال راحت هلش بدیم... اصراری به بخشیدن نیست، این حق ماست. ولی اذیت

کردن یه نفر (کسی که هیچ وقت مسبب آزردگی ما نشده) به خاطر اینکه ما قبلا اذیت شدیم اسمش انتقام

نیست؛اشتباهه! اشتباهی که خیلی ها پیش خودشون اسمشو میذارن

<<عشق؛راه شیرینی به سوی مرگ>>.